In de zachte gloed van de kaarsen, daar in de Sint-Aldegondiskerk van Alken, verzamelden de kleuters van ’t Laantje zich vol verwachting. Het was alsof de oude kerkmuur even dieper ademhaalde, blij om opnieuw gevuld te worden met kinderstemmetjes, verwondering en kerstvreugde.
Vooraan stond de levende kerststal, eenvoudig maar ontroerend mooi. Maria en Jozef waakten erover. Rond hen heen kwamen de kinderen één voor één binnen, elk met hun eigen sprankel in de ogen: nieuwsgierig, trots, een tikkeltje verlegen, maar vooral vol enthousiasme om dit bijzondere moment te delen.
De kleuters namen plaats, sommigen hand in hand, anderen nog even zoekend naar hun plekje. Maar zodra de eerste tonen van de kerstliedjes weerklonken, vulde de kerk zich met iets dat moeilijk te beschrijven valt: een mengeling van warmte, verbondenheid en de pure eenvoud die alleen kinderen kunnen brengen. Het leek alsof het verhaal van Kerstmis zich opnieuw ontvouwde, niet in grote woorden, maar in kleine gebaren, zachte glimlachjes en fonkelende ogen.
Samen brachten ze het eeuwenoude verhaal tot leven. De herdertjes, de engeltjes, de wijzen… allemaal stonden ze daar, niet als personages, maar als kinderen die met heel hun hart wilden tonen wat Kerstmis voor hen betekent. En wie goed keek, zag dat zelfs de volwassenen even stil werden van zoveel echtheid.
Aan het einde van de viering bleef het nog even stil. Een stilte die niet leeg was, maar gevuld met dankbaarheid. Dankbaarheid voor de kinderen, die ons eraan herinneren hoe mooi eenvoud kan zijn. Dankbaarheid voor alle ouders, grootouders en sympathisanten die mee hielpen, ondersteunden en aanmoedigden. En natuurlijk een bijzonder warme dank aan juf Mieke, onze Maria en kindje Jezus en Stefan, die met hun inzet en hartelijkheid deze viering niet alleen mogelijk maakten, maar er ook een onvergetelijk moment van maakten.
Zo werd het een kerstviering om te koesteren. Een viering waarin de kleinsten ons lieten zien wat het grootste kerstgeschenk is: samen zijn, met open hart en open handen.
